George...

Het schijnt dat George C.looney weer vrijgezel is?!

Komt dat even goed uit, dacht ik een split second, want het weekend ben ik ook alleen...

Ja, ik heb een ruim hart, je kan zo'n man ook niet aan zijn lot overlaten natuurlijk; waar moet zo'n vent heen zonder vrouw...? Dus, ik offer me wel op hoor, als George met zijn ziel onder z'n arm loopt en niemand heeft om een kopje N.espresso mee te slobberen. Ik ben de rotste niet op vrijdag en heb er wel een weekje ruzie voor over...

Toen wij nog onze oude stacaravan hadden, heb ik in een poging om het geheel prettig op te fleuren een geweldige foto van George opgehangen in de caravan. De Chef fronste zijn wenkbrauwsels bij het aanschouwen van de foto en vroeg zich af waarom, in vredesnaam, die foto aan het plafond boven de echtelijke sponde moest hangen...? Ik vond het een belachelijke vraag: het oog wil ook wat en ik ben gek op een prettig uitzicht, waar ik mij ook bevind. Dus ook als ik met mijn ogen naar het plafond lig te staren in de vakantie of eenweekendje weg. De foto heeft er een paar jaar gehangen, want de Chef... he knows me!

Bij het slopen van de caravan 2,5 jaar geleden heeft de Chef per ongeluk/expres George mee-gesloopt. (...)

Ik verdenk hem van enig maniakaal gelach tijdens het slopen, maar heb hem er niet op kunnen betrappen. Overigens heb ik nog niet de neiging gehad om in de nieuwe stacaravan weer een foto van George boven het bed te spijkeren. Eigenlijk heb ik al een eigen George!

Want ach... die Chef van mij, hij lijkt ook wel een beetje op George. Behalve dat mijn George Chef ook helemaal duifgrijs is een grijze gloed over zijn haardos heeft, beginnen beide voornamen ook met een G. Ik noem hem hier wel 'Chef' maar zo heet hij gelukkig/natuurlijk niet.

De Chef en George... alletwee gek op koffie, maar ik denk dat daar de overeenkomsten dan ook wel stoppen.

Dus laat ook maar... doe mij maar mijn eigen G (Chef)... na het weekend...