Voorlopig moet ik nog een paar jaar doorzuchten voor ik met pensioen mag.
Maar liefst 2 hele generatiekloven scheiden mij van een uitgewerkte toekomst.
Tenminste, als het een beetje tegenzit dan ben ik ruim oma als ik afzwaai.
Je zal denken; wat is nou 2 jaar langer doorwerken? Maar er zijn beroepen waarin je er toch niet aan moet denken dat je tot je 67e door moet.
Hoe zal bijv. de zorg eruit zien over 23 jaar?
Wanneer al m'n collega's en ik 's morgens aankomen voor de dagdienst, staan we waarschijnlijk in de omkleedruimte bij elkaar de steunkousen aan te sjorren, al dan niet zittend op een rollator. We maken elkaar erop attent dat de inlegger uit de onderbroek zakt of dat 10 kalknagels in 2 teenslippers echt not done is aan het bed. Na de overdracht halen we voor een laatste check ons gebitje uit ons kanaaltje en spoelen die in de waterkan schoon. De rapportage is in extra grote letters en kan zonodig met 1 druk op de knop voorgelezen worden als onze ogen het kleine schrift niet meer kunnen lezen.
Daarna trekken we elkaar omhoog uit de stoel, doppen onze catheters af van de nachtzak en brengen een dagzakje aan et voila.. op naar de patienten die op ons liggen te wachten.
Die patienten zouden zo ongeveer onze kleinkinderen kunnen zijn; wanneer ze onze naam niet weten, roepen ze 'oma' of 'opa' en dan komt het vanzelf goed.
(Dat is nu al regelmatig zo dat je eigen kind zou kunnen zijn: vandaag een knul van 17 opgenomen na een scootercrash)
Maar is het wel zo veilig dan om al die fossielen nog aan het bed te zetten?
Ik heb de mazzel dat ik dat nu al niet meer doe, maar hoe beweeg ik me voort over 23 jaar? Heb ik dan die personeelspas vooral voor mezelf op m'n uniform, zodat ik terug kan lezen 'wie ik ben' en 'op welke afdeling ik werk'? (Da's trouwens een geweldig idee zeg! Gat in de zorg-markt)
Staan we regelmatig met een verkeerde spuit aan het bed, omdat zr. Euthanasia (zeg maar 'Eu') echt iets anders gehoord denkt te hebben?
Ik weet het niet. We zien het wel. Tegen die tijd is er wellicht ook een ander kabinet en is er weer van alles verandert. En, niet geheel onbelangrijk, wie weet haal ik de 67 niet eens... (nee, ben niet depressief ofzo alleen naar reeel)
Ondertussen heb ik het nog steeds naar m'n zin na 20 jaar in hetzelfde gesticht; heb ik een onwijs leuk en deskundig team om me heen hobbelen en wordt er hard gewerkt.
En om niets aan het toeval over te laten heb ik in mijn oneindige wijsheid besloten om op het werk, de gratis en voor niets aangeboden Mexicaanse griepinjectie te nemen.
Grote kans dus dat jullie mij aan het bed krijgen over 20 jaar, met kalknagels, kunstgebit en dagzakje aan m'n been over m'n steunkouzen heen....
Kanniewachtenie...
7 opmerkingen:
GENIAAL! Het idee alleen al! 't Maakt mijn depressieve dag weer helemaal goed.
Whoehahaha, ik zie het al helemaal voor me!
Help!!
hahaha, geweldig! heb weer smakelijk zitten lachen.
tsja, ben ook wel benieuwd hoe alles gaat lopen. maar niet al teveel over nadenken, want dan wordt je niet echt blij. of wel, want dat betekent dan iig dat je nog gezond bent als je dan nog kunt werken. er vanuit gaande dat er nog werk is. maar daar hoef jij in jouw werk niet over in te zitten. dat werk blijft altijd nodig.
ellen
Super. Al weet ik natuurlijk niet of je dan ook aan mijn bed zal staan, want tja, ook ik heb natuurlijk niet voor het zeggen hoe oud ik ga worden en wat er met mijn leven gebeurt. En daarnaast weet ik niet waar je woont, dus kan het zomaar zijn dat ik een andere 'oma' tref.
Weer een geweldige blog dit!
Ik val bijna van mijn paard van het lachen! U bent een leuke vrouw.
Laat ik nou niet meer in Sinterklaas geloven. Maar, desalniettemin, ik waardeer uw heldere kijk op zaken...
Een reactie posten