Mijn mannen

Hevige twijfel overvalt mij.

Zal ik wel, of zal ik niet.

Houd ik de mannen in mijn leven anoniem of laat ik zien waar ik meestal heel blij mee ben?

Deel ik jullie in mijn vreugde of laat ik jullie zelf een beeld verzinnen bij mijn mannen?

Ik hakte de knoop door toen vorige week de schoolfoto's binnen kwamen.

Dus hier zijn ze dan: applaus graag voor mijn 3 mannen!

De twee buitenste hebben we 'zelf gemaakt'. Is het geen pracht?

De middelste heb ik gejat van een camping en, overigens onbegrijpelijk, er is nooit aangifte van vermissing gedaan. Zelfs niet door z'n moeder.

De Chef werkt op dezelfde school als waar onze larfjes dagelijks worden onderwezen.

Toen de schoolfotograaf er was, heeft de Chef ze uit de klas gehaald en zijn ze op de foto gegaan. 'Voor moeder' stond eronder. Grapje natuurlijk, maar wel leuk om een foto van m'n mannetjes te hebben. Ik zei nog tegen de Chef. Leuk voor je mams, want ik sta er niet op, die zet ze vast wel neer. Maar dat doen we dus niet. Het is nl. all-inclusive. Ik niet? De kinderen ook niet.

De larfjes mochten ook nog apart op de foto en die zijn ook goed gelukt al zeg ik het zelf, maar ik ben natuurlijk gezegend met een moederlijke blindheid, waardoor die van jezelf altijd de mooiste zijn.

Oudste ~Jasper~ 18 december 1993.

Door hem werd ik moeder. Alleen daarom al vergeef ik zijn, voor mij bijna traumatische baby-tijd. Meneer kwam 10 hele dagen 'te laat' en ik maar wachten. Na de bevalling sodemieterde ik na 7 dagen van mijn rose wolk en ben er nooit meer opgeklommen. Hij was een huilbaby en ik wist niet wat me overkwam. Er was geen bijsluiter bij geleverd en ook had niemand mij verteld dat 'een baby niet altijd leuk is'.

Toen nog 3-hoog-achter, alleen, zonder familie of vrienden (wel een lieve collega die ik nu 'vriendin' noem)  in de buurt en een sch. familie die niet naar de stamhouder en zijn ouders omkeek. De Chef en ik: we zijn er samen voor gegaan en weten o.a door Jasper's komst dat we op elkaar kunnen bouwen.

Jasper is inmiddels opgedroogd tot een heerijk kind. Bijna 16  en nog regelmatig hangt hij in m'n nek en verteld hij me dat 'ie van me houdt'. En ik van hem, maar dat is ook niet zo moeilijk. Hij lijkt in alles enorm op zijn biologische vader (op de foto in het midden ;-)) Alleen zijn steile haar en zijn lieve karakter uiteraard heeft ie van mij. We knijpen tot nu toe in onze handjes met Jasper: hij rookt niet, hij drinkt niet (gaat van bier over zijn nek) en ligt niet te blowen in de duinen zegt ie. Doet het goed op school, houdt zich aan gemaakte afspraken en heeft veel vriendjes. Ja, ze bestaan nog, pubers die zich aan afspraken houden... Hij moet alleen wat  meer zijn rommel opruimen en wat liever voor z'n broer zijn, maar ach, we moeten iets te wensen hebben toch?

Jongste ~Dion~ 01 augustus 1996.

Toen hij uiteindelijk op mijn buik lag, ik nog 'high' van het lachgas, wist ik dat het 'goed' was. Zo'n oergevoel waar je geen invloed op hebt.

Door mijn bekkeninstabiliteit ben ik met 38 weken ingeleid en als pleister op alle hechtingen en nog 2,5 jaar een gaar bekken, was Dion een verrukelijke baby die alleen huilde als hij zn moeder wilde zien, honger had.

Het eerste wat m'n moeder zei toen ze Dion zag in het ziekenhuis was: 'precies een Dijkstra'. Mijn vader knikte en vond dat ook. En ik? Ik was blij en beaamde de heldere kijk van mijn ouders op deze vers-van-de-pers baby. Het is ook inderdaad 'een Dijkstra'. Hij heeft alleen wel slag in zijn haar -net als de Chef- en ook de Chef's gare knieen, maar verder heb ik erg m'n best gedaan op Dion. Ik heb het dan ook nooit 'erg' of als 'gemis' ervaren dat ik 2 jongens heb gekregen en geen meisje. Ze zijn zo anders, voor mij kan daar geen meid tegenop. Dion was 1,5 pond lichter en 5 centimetertjes kleiner dan zijn grote broer en echt een hele andere baby en nu ook een heel ander kind dan z'n broer.

Dion is dus mijn plakplaatje. Hij komt wat meer los van mij en gaat zelfs hele weken met de Chef naar de camping en zit ook niet meer na school op de bank letterlijk op mij te wachten. En dat is goed, want ik moet er toch ook niet aan denken, dat hij dat over 10 jaar nog doet.

Ik zou zeggen, geniet van het uitzicht (print ze uit, doe ze in een lijstje) ik zal ze nl. niet zo vaak ten toon zetten op het www.

Jullie snappen mijn gepaste trots wel een beetje, toch?

Overigens: u kunt ze wel leasen, maar ze zijn waarschijnlijk onbetaalbaar voor julllie gewone stervelingen....