Gisteren zijn we met DJ een soort van onverwacht naar Hilversum afgereisd. Naar een vriendin met die Chefs' hulp even praktisch nodig had en ala, dan doe je nog eens wat nuttigs op de zalige zondag.
Vriendin in kwestie woont echter vlakbij de straat waar mijn vader is geboren en getogen tot hij met mijn moeder trouwde.
Ik wilde er even langs om met eigen ogen 'de jeugd en oorlogstijd van m'n vader' te zien.
En terwijl vriendin in de auto wachtte maakte ik in de stromende regen een foto van het huisje.
Al snel stonden er twee mensen voor het raam verbaasd naar me te kijken. Ik liep naar de voordeur om even netjes uit te leggen wat ik aan het doen was en waarom:
'Mijn vader heeft hier vroeger gewoond en omdat hij vorig jaar plotseling is overleden wil ik zien waar hij vroeger zijn jeugd heeft doorgebracht'.
De vrouw die mij aanhoorde zei: Ach, kom binnen dan kan je het hele huis zien, het is nog in de oude staat. Ik wenkte vriendin uit de auto en samen zaten we daar ineens op de bank de originele steentjes in de schouw te bewonderen en familielijnen uit te leggen, zodat men wist over welke Dijkstra-tak ik het had en wie er nu precies in het huis gewoond had. De link werd gelegd want een oom en tante werden herkent vanuit de kerk, waar het echtpaar ook komt en ik kon vertellen dat mijn vader daar dus een broer van is/was.
Voor ik het wist stond ik met mevrouw op de bovenverdieping en zag ik de kamer waar mijn vader met zijn 5 broers geslapen heeft (en waar hij uit het raam klom als hij niet op de normale manier naar beneden kon of wilde). Er waren daarnaast nog 2 zussen en opa en oma. Opa en oma schijnen in het piepkleine slaapkamertje ernaast geslapen te hebben, maar waar de 2 zussen geslapen hebben is niet duidelijk; het huis had maar 2 slaapkamertjes...
Terwijl ik door het huisje liep dacht ik nog: 'Nic, je moet 't goed in je opnemen want hier heeft papa leren lopen, hier heeft ie de oorlog meegemaakt en hier is ie verliefd geworden op mama...'
Het was echt heel bijzonder. Het overtrof mijn stoutste verwachtingen. Ik dacht alleen even een foto te gaan maken en voor ik het wist stond ik binnen en zat ik bij vreemden op de bank.
Ik heb maar niet gezegd dat in diezelfde kamer als waar wij nu zaten mijn opa zittend in zijn stoel op een zondagmiddag achter de krant zijn laatste adem heeft uitgeblazen. Dat zou een beetje een vreemde smaak gegeven hebben aan dit gastvrije onthaal.
En ik?
Ik ging met een vreemd maar dankbaar gevoel naar huis terug, nadat ik eerst even mijn mama had gebeld en verteld...
En dat op 'Allerzielen', kan het mooier?
14 opmerkingen:
Mooi hoor. En dan denk ik: kon je 'm de foto's nog maar laten zien! Dat zou hij echt leuk gevonden hebben!
Wat leuk om te zien waar opa gewoond heeft vroeger! Ik mis hem nog steeds heel erg:(
Nou wat onverwacht leuk zeg!
Zo zie je maar dat er nog hele aardige mensen op de wereld zijn die je dit dus ook gunnen (en niet de deur voor je neus dichtknallen).
Heel bijzonder toch?
Groetjes,
Simone
Mooi logje! Het is heel bijzonder om het huis van je vader te zien. En wat een aardige mensen! Ik kan me voorstellen dat het een vreemd gevoel geeft, maar ook dankbaar, precies zoals je schreef.
Zo die zagen natuurlijk meteen dat je wel te vertrouwen was , echt lief hoor dat ze dat zo deden...
En bijzonder om te zien waar je vader vroeger geslapen heeft...
Wat bijzonder! En wat lief dat jullie meteen werden binnengelaten!
Ik heb op Curacao ook mensen het huis laten zien, zij kwamen ook aan de deur. Vroeger was het hun huis geweest. Mooi toch?
Nee, mooier kan niet! Kippenvel!!
Wat fijn voor je zo'n beozek. En wat aardig van die mensen..
Een bijzonder logje is het geworden, zker met de foto's zo erbij. Fijn joh.
Wat bijzonder. Ben sinds het overlijden van papa nog net wat vaker langs het huis van opa en oma gereden, daar waar papa is geboren. Zou er zo graag nog ;s binnenkijken. Ook in m'n eigen ouderlijk huis. Dat laatste ga ik ook nog wel 's proberen, de oude buren wonen er nog naast dus heel onbekend ben ik daar niet..vragende mensen..toch?
Mooi!
Ha Nicolette,
Wat een prachtige, emotionele en toch bijzonder mooie dag heb jij achter de rug! Bijzonder dat dit plaatsvond op Allerzielen, zo zie je maar weer dat het oude gezegde: iemand is pas vergeten als je je die iemand ook niet herinnert en wat heb jij en je zus mooie herinneringen!
Ik 'volg' je al een poosje en was geraakt door wat je schreef over je familie, over dat met zijn allen en dat jullie daar niet bijhoren en wat je schreef over dat je je eenzaam voelde nav iets wat je las bij iemand anders. Ik voelde mij zo gekend en begrepen, want exact hetzelfde hebben manlief en ik het meegemaakt met zijn familie waar we niet of nauwelijks contact mee hebben omdat zij niet met mijn reuma om kunnen gaan en mbt 'vrienden' ook zo vreselijk herkenbaar helaas want wat hadden we het graag anders gezien.
Heel veel sterkte en blijf vooral schrijven, dan blijf ik je volgen deal or no deal :-D
Wow! Gaaf, zulke mensen. Echt gááf!
Nou dat kan volgens mijn alleen in Nld. wat leuk en zo spontaan dat je even binnen mocht kijken.
Wat een heerlijk geniet moment.
Groetjes van ook Blontdt
Wat geweldig!!! Ik ben helemaal blij voor je! En leuk dat je zoveel foto's hebt mogen nemen. Wat een schatjes, die mensen....
Een reactie posten