Lastig om onder woorden te brengen hoe het gisteren was.
Het was een bijzondere dag
Het was mooi.
Het was fijn om erbij geweest te zijn.
Wat is familie toch belangrijk op dagen al deze.
Je hebt 'familie' en 'familie', ik bedoel; je hebt niet met heel je familie dezelfde band.
Met deze kant van de familie hadden we vroeger als gezinnen een hechte band. En onze ouders hadden die band nog steeds.
Samen op vakantie geweest in onze jonge kindertijd en onze ouders gingen jarenlang nog 1x per jaar een lang weekend met z'n vieren weg.
Maar we groeiden op, trouwden en we verlieten onze geboortegrond en verloren neven en nichten uit het oog..
Gelukkig blijven goede herinneringen bestaan en pak je bijna weer als vanzelf de draad na jaren op, daar waar je hem ooit losliet.
Daarom konden we gister mee-rouwen met het gezin van m'n oom.
Raar voor ons en mama om terug te zijn in het rouwcentrum waar papa 15 maanden geleden ook gestaan heeft. Onze oom stond daar waar papa stond en nu vormden onze tante, neven en nichten de rij voor het condoleren die wij vorig jaar vormden...
Bijzonder en ontroerend om de hechte band die ze onderling hebben te zien en de warmte en liefde die ze voor hun vader hebben te mogen voelen.
Wat de familie en ons troost, is dat we weten dat de dood geen punt is, maar een dubbele punt: wij zijn er zeker van dat we elkaar terug zullen zien!
Zusdus en ik keken elkaar na afloop eens diep in de ogen en we hadden alletwee hetzelfde: het was een geweldige dag.
Met een vol hoofd en moe kwam ik gisteren weer thuis. Heb vannacht diep en vast geslapen en werd voor mijn doen, pas laat wakker.
En vandaag gaan we verder.
Het liefst zou ik na zo'n emotionele dag als gisteren een poosje 'onderduiken' ofzo.
Even niets graag.
Het verdriet een plekje geven en daarna pas weer verder. Maar dat gaat niet, het idee alleen al in deze Westerse maatschappij, waar nauwelijk ruimte is om tijd te nemen om te rouwen...
In gedachten doe ik het echter wel.
Denken aan al degene die niet meer bij ons zijn.
Het gemis van wat niet meer is.
Nooit meer zal zijn hier.
Wanneer je veel gekregen hebt van iemand, moet je veel missen als die persoon er niet meer is.
En ik heb veel gekregen, daarom mis ik ook zoveel.
Voor altijd duurt dan ook wel erg lang...
4 opmerkingen:
Het is een beetje raar om te herhalen wat ik bij je zus schreef....maar ik meen het nog steeds. Wat fijna voor jullie dat het afscheid op deze wijze genomen kon worden.
Als je dan toch afscheid moet nemen, dan op deze manier.
Je mag ook best even onderduiken, hoor! Snapt iedereen best!! Gelukkig hebben jullie elkaar, om elkaar te snappen zonder al teveel woorden... Heerlijk lijkt me dat!
Gelukkig hoef je mij niet lang te missen, ik zie je morgen al weer... ;o)
En de rest wat ik wil zeggen, over alle gevoelens enzo...die weet je al.
Zit ik net al een traantje weg te pinken bij je zus , ga ik hier gewoon door, ik vind het gewoon voelbaar altijd als je schrijft hoe je je vader mist. Ben blij dat je band zo goed was met hem en dat je die herinnering hebt want er zijn er veel die helaas die band niet hebben mogen ervaren met hun vader.
Ik denk vaak als ik je stukjes lees hoe het zou zijn als ik mijn vader zou verliezen en echt ik kan me er niks bij voorstellen dat ie er op een dag niet meer is , hij is er al heel mijn leven en het lijkt me vreselijk hem te moeten missen ik kan er al om janken als ik er alleen maar aan denk.
Dus misschien dat ik daarom die pijn van je wel bijna kan voelen als je het schrijft...
Een reactie posten