Mandarijnen

Ik heb een probleem.

Een mandarijnen-probleem welteverstaan.
Normaal heb ik niets met fruit, ik koop het niet, want ik eet het niet. Soms verdwijnt er nog wel eens een banaan-of-wat-erop-lijkt in mijn boodschappenkar, die de mannen dan opeten als ze ze niet vergeten en ze zelf naar de kliko wandelen...
Maar ach, kijk nu, het komt toch helemaal goed met mij.
De mandarijnen zijn weer in het land en ik heb ze ontdekt. Ik koop ze volop en vreet ze volop.
Duw er een paar in m'n rugzak voor op het werk en kaan me vervolgens het ongans aan die vitaminebommetjes. Tenminste: ik ga er voor het gemak maar vanuit dat de mandarijnen bol staan van de broodnodige vitamines.
Want het motto voor deze winter is: 'ik moet op de poot blijven'.
Man nr.3 -JN-zit nu thuis met de verschijnselen, die het midden houden tussen 'ik wil heel graag griep' en 'ik heb echt griep'.
Om geen enkel risico te lopen is meneer dus thuis. Want ik wil het ook niet op m'n spat-vrije geweten hebben dat ik het larfje naar school stuur en dat ie daar over z'n huigje gaat.
Dus, JN zit thuis. En eet ook mandarijnen. Want hij stopt zowiezo alles in z'n kanaaltje wat ie tegen komt en eetbaar is. Dus ook mijn mandarijnen. Hij moet er nog van groeien denk ik dan maar, want hij wordt bijna 16 en is nog 3 cm korter dan zijn lieve moedertje. Hij is laat in de groei, maar het komt goed is ons verzekerd, dus we gaan daar dan ook maar vanuit. Hij zal de 2 meter van z'n vader niet gaan halen en dat is ook wel zo prettig want zo groot zijn is niet prettig. Klein voorbeeld waarom 'heul lang' lastig is? Komt ie:
De Chef heeft ooit een ongeluk gehad en moest met de ambulance vervoerd worden. Maar, prop 2 meter lang en (toen nog) 1 meter breed, maar eens flexibel in een ambulance...
Ze hadden hem rechtop gekrikt en duwden hem vervolgens in volle vaart de ambulance in. 'Ram', zo z'n kop er bijna af, want die stak boven de draagbaar uit... 'Ach' was het commentaar, 'u moet toch naar het ziekenhuis'.
Toen de Chef in de ambulance lag, sloten ze de achterklep, want ja die laat je niet open als er iemand in ligt en je bent op weg naar het hospitaal. Ze hadden alleen even niet op z'n voeten gelet die nog uit de ambulance staken en bezorgden hem bijna een dubbele voetamputatie...
Ik bedoel dus te zeggen, dat JN niet zo groot hoeft te worden als de Chef. Wel duidelijk zo, toch?
Zelfs DJ eet mandarijnen - want daar ging het tenslotte over hier- maar die heeft de afwijking om ze uit te kauwen en dan niet door te slikken. Als ie de kans heeft, kwakt ie de uitgekauwde mandarijnenpartjes in een klaar staand Tupperware bakje.
DJ is nl. niet zo van het slikken. Da's 'n aangeboren afwijking. Het kwam regelmatig voor dat ik hem als peuter na zijn middagdut uit bed trok en dat ie dan z'n brood nog uit z'n wang haalde omdat ie vergeten was om het door te slikken. Ook moesten wij hem er met klem op wijzen dat als je gekauwd hebt, je ook moet/mag/gaat slikken. Dat was geen vanzelfsprekendheid namelijk hier aan zee.
Nu wel, hij slikt bijna alles door, behalve dus de uitgekauwde mandarijnenpartjes.
En dan de Chef, toe aan de 2e griepronde, die eet ook nog wel eens wat fruit, helemaal nu het voor het grijpen ligt. Nu vergrijpt ie zich ook aan de mandarijnen die ik voor het gemak maar op de tafel in de kamer heb gezet ipv in de keuken, uit het zicht.
Onbegrijpelijk dan toch dat de mannen al zijn omgevallen van de griep en ik er tot nu toe doorheen fladder.
Maar wat niet is kan nog komen. De winter duurt nog lang. Ondertussen duw ik nog in iedere holte een mandarijn want vrijdag en zaterdag moet ik op toernee voor 2 studiedagen naar het Kurhaus in Scheveningen. En dat wil ik ff niet missen, want het wordt mooi daar en eh... leerzaam natuurlijk!

Update van vorig logje: de mevrouw die mij de groeten deed van mn sch,ma, die is voor altijd gestopt met roken...55 jaar...