Een-eiig

Onder lichte dwang hier een logje over het zijn van een 1-eiige tweeling.

Zusdus schreef het ook lekker therapeutisch van zich af en daar ben ik ook goed in.

Dus hier komt mijn kant van het tweeling-zijn verhaal.

Ik ben het roerend met haar eens, dat God bij zichzelf dacht rond juni '64: dit wordt prachtig; Ik maak er twee van!

En aldus geschiedde: in maart '65 aanschouwden wij gezusterlijk het levenslicht.

Omdat men mij 7 maanden niet heeft kunnen horen mocht m'n moeder niet 2 baby-uitzetten aanschaffen. Het was maar de vraag of er een 2e baby achter zusdus zat en dan nog de vraag of 'het' wel leefde.

M'n ouders hadden voor het gemak maar 1 jongens- en 1 meisjesnaam uitgezocht.

Zusdus lag met haar hoofd naar beneden voor de uitgang en toen het zover was, is zij als eerste geboren.

Ik had toen genoeg ruimte om mij eens lekker uit te strekken en mijn hoofd naar beneden te draaien richting uitgang: na 10 minuten was daar de 2e dochter, slecht 100 gram lichter dan de 1e. Keurig toch 2x 2500 gram.

Maar ala, een 2e dochter... er was maar 1 meisjesnaam verzonnen en die had zusdus al. Je noemt een dochter geen Frank (dat was de jongensnaam) en dus werd ik na een dag of 2 'Nicolette Astrid' genoemd. En ik ben er blij mee: vernoemd naar mijn lieve papa 'Nicolaas.'

We groeiden op en stalen de show vaak met door onze moeder zelf gemaakte poncho's, jurkjes en tuniekjes!

Onze vader vergiste zich nog wel eens en om het hem dat nog eens duidelijk te maken wisselden we dan van pyamabroek. Ik had een rode pyama, zusdus een blauwe en zo was de verwarring compleet.

Onze moeder heeft ons vanaf de 1e seconde altijd uit elkaar weten te houden. Gelukkig maar, anders had ik nu toch mooi gezeten in het lijf van zusdus...

Op de kleuterschool zaten we strak naast elkaar, want dat waren we zo gewent. We lieten het ook niet toe als er iemand met de ander wilde spelen. Afblijven! was het motto...

Het was als puber niet altijd even leuk. We moesten echt loskomen van elkaar en dat ging er soms nijdig aan toe. Zusdus en ik hebben elkaar de haren ook wel uit het hoofd getrokken hoor. Ik ben blij dat ik dat niet doe bij mijn kinderen alles weer is aangegroeid.

Na de Mavo -zusdus slaagde in 1x, ik in 2x- zijn we echt hele andere opleidingen gaan doen. Die periode was ook goed, we bouwden een eigen leven op met eigen vriendinnen en interesses.

Mijn man (die zelf er ook 1 van een tweeling is maar dan 'n twee-eiige!) heeft ons altijd uit elkaar weten te houden, vindt ons ook niet op elkaar lijken!

De kinderen roepen wel eens 'Oh, nu ben je net tante Marjolein!' Of ze vragen eerst iets zodat ze onze stemmen kunnen horen of ik mama ben of tante Marjolein.

JN zei zelfs een keer: Tante Marjo, die is pas cool! Onbegrijpelijk maar prettig, want dan ben ik dat natuurlijk ook!

Toen ik mijn rijbewijs in krap 2x haalde hebben we samen onze eerste auto gekocht: een VW-golfje. We scheurden heen en weer dat het een lieve lust was en soms leende ze mijn rijbewijs als het even niet anders kon...

Qua karakter zijn we niet helemaal gelijk. Zusdus is nog extraverter dan ik en ik ben al niet voor de poes. Ze kan echt een hork opvliegend zijn bijv. in de auto, ik ben wat meer relaxed, maar we kunnen ook vreselijk lachen zonder dat we hoeven uit te leggen waarom. We vinden vaak dezelfde dingen leuk, maar qua kleding ben ik was nonchalanter dan zij. Ik ben vooral van de broeken en zusdus zou je zomaar dood kunnen vinden in een rokje.

Nu we ouder worden -ietsje maar, maar toch ouder- wordt het steeds leuker. De vakantie's samen waren enig en houden we erin zolang het kan.

Deze foto is ook een leuk zoekplaatje voor jullie. Afgelopen vakantie op Samos. Wie is wie?

En als jullie ons live willen zien, kom dan op 20 november naar Ilse haar open-winkel-huis.

O ja, de 1 is iets 'forser' door de prednison. (Dat zei dus zo'n oetl#l ongevraagd op Samos: jullie lijken sprekend maar de 1 is iets forser. N/M zei: ja, da's van de predison meneer'. Daar schrok ie van... (Niet waar hoor van die prednison, maar dat terzijde...)